Stele wykonane są z lokalnego, gotlandzkiego surowca, najczęściej pozyskiwanego z niewielkiej odległości względem miejsca występowania danego nagrobka (do 10 km), choć zdarzają się okazy transportowane z większych dystansów, nawet 30 i 40 km. Na większe dystanse transportowane nie tylko małe stele, ale i duże, np. ważący ok. 2 tony kamień Klinte Hunninge I pochodzi z wychodni skalnej odległej co najmniej 20 km od miejsca jego występowania. Zdecydowana większość kamieni obrazkowych wykonano z uławiconych, ziarnistych, koralowcowych wapieni sylurskich z licznymi skamieniałościami, pozyskiwanych z naturalnych odsłonięć, zwłaszcza na wybrzeżu. Jedynie na południu wyspy są stele wykute z piaskowca sylurskiego z miejscowych wychodni.
Typy Wydziela się cztery lub pięć typów kamieni obrazkowych, różniące się ikonografią, kształtem i sposobem rycia oraz chronologią. Typologię tę stworzył archeolog Sune Lindqvist na początku lat 40. XX wieku, jednak z pewnymi modyfikacjami jest ona używana i w XXI wieku (np. Hänsel i in. 2023).