Kamienie te określa się mianem „ślepych”, ponieważ nie da się ich precyzyjnie usystematyzować ani datować.

Typy C i D datowane są na okres wikiński, głównie na IX i X wiek, choć część mogła powstać w VIII wieku. Ikonografia tych kamieni różni się od starszych powszechnością narracji w przedstawianych scenach oraz postaci ludzkich, w tym konnych. Bardzo częsty jest wizerunek jeźdźca, którego kobieta częstuje napojem w rogu, interpretowany jako powitanie zmarłego bohatera przez walkirię w Walhalli. Pospolite są też inne wątki z mitologii nordyckiej i sceny z sag. Kamienie typu C i D cechuje także rzeźbienie tła, duża detaliczność i naturalizm scen, a także stosowanie wzdłuż obrzeża powierzchni z wizerunkami pasa zdobionego rytymi ornamentami. Oba te typy są bardzo podobne kształtem i ikonografią, powstawały w tym samym okresie i czasami są ujmowane łącznie jako typ C/D lub D są traktowane jako podgrupa C, a niekiedy opisuje się je jako różne grupy. Różnica między C a D polega na tym, że w pierwszym typie tło jest rzeźbione płytko (1 mm), a w grupie D głęboko.