Kultura Rasikajy – kultura archeologiczna, która zamieszkiwała północno-wschodnią część Madagaskaru prawdopodobnie od VIII do późnego XV wieku n.e. Pozostałości kultury materialnej Rasikajy obejmują naczynia ze steatytu (łupka metamorficznego), importowaną chińską ceramikę, metaloplastykę oraz koraliki, które zostały odkryte podczas wykopalisk w północnym Madagaskarze w XIX i XX wieku.
Nazwa Termin „Rasikajy” został po raz pierwszy użyty w 1941 roku jako określenie „grupy ludzi, którzy przybyli z zagranicy i tworzyli przedmioty z łupka”. W 2000 roku termin zdefiniowano, jako dotyczący „ludzi odległej przeszłości, którzy wydobywali łupek krystaliczny i przerabiali ten miękki kamień na naczynia”. Większość dowodów na istnienie kultury Rasikajy pochodzi z wykopalisk nekropolii w Vohemar, odkrytej pod koniec XIX wieku. Choć archeolodzy spodziewają się, że w pobliżu nekropolii musiało istnieć osiedle, nie odkryto jeszcze takiego miejsca.
Nekropolia w Vohemar Kultura Rasikajy zamieszkiwała północno-wschodnią część Madagaskaru prawdopodobnie od VIII do późnego XV wieku n.e.