Istnieje także sposób użycia kontynuacji w językach funkcyjnych, które nie dają bezpośredniego dostępu do kontynuacji dzięki tzw. stylowi przekazywania kontynuacji (). Jest to specjalny sposób pisania programów, w którym wszystkie kontynuacje są jawne, utworzone dzięki zwykłym funkcjom.
Przykład Najprostszym przykładem użycia kontynuacji może być nieskończona pętla:
(let () (define k (call/cc (lambda (cc) cc))) (display "Wikipedia") (newline) (k k))
W tym przykładzie tworzymy pusty zasięg i wewnątrz przypisujemy do zmiennej k kontynuacje. Gdy wywołamy kontynuację, kod przeskoczy do miejsca, w którym zostaje przypisana wartość do zmiennej k. Gdy przekażemy (k 10), zostanie wywołane (define k 10), ponieważ w tym momencie kontynuacja została przypisana do zmiennej k. Natomiast, gdy wywołamy (k k), program przeskoczy na górę i wywoła (define k k) (przy czym pierwsze k to identyfikator a drugie to wartość kontynuacji). Dzięki temu mamy nieskończoną pętlę.
Innym przykładem może być tzw. wczesne wyjście ().