Od 1863 roku kandydaci musieli służyć przez co najmniej 2 lata i mieć stopień nie wyższy niż kapitan saperów wojskowych, kapitan sztabowy armii lub podporucznik gwardii. Zgodnie z przepisami z 1867 okres służby został wydłużony do 3 lat (w tym co najmniej 2 lata na stanowiskach bojowych), a dla absolwentów szkół artylerii i inżynieryjnych oraz uniwersytetów – do 2 lat; powinni posiadać stopień nie wyższy niż kapitan sztabu armii i porucznik gwardii. Dla tych, którzy ukończyli dwuletni kurs z pierwszą kategorią i wstąpili do korpusu inżynierów wojskowych, wprowadzono uzupełniający sześciomiesięczny kurs, a dla kończących z drugą kategorią przewidziano skierowanie do wojska na stanowiska bojowe.
Od 1869 roku wprowadzono 3-letni cykl studiów. Akademia studiowała fortyfikacje, rysunek fortyfikacyjny, sztukę budowlaną, rysunek budowlany, architekturę, rysunek architektoniczny, wyższą matematykę, geometrię wykreślną, topografię, rysunek topograficzny, chemię, administrację wojskową, mechanikę, historię wojskowości, kolejnictwo, mineralogię, projekty budowlane, fortyfikacji i projekty architektoniczne.
Podczas I wojny światowej zajęcia w akademii zostały przerwane.