Komitet św. Wacława w kwietniu ogłosił się komitetem narodowym i rozszerzył swoją liczebność do stu członków. Jednakże coraz intensywniejsze konflikty na tle nacjonalistycznym, zwłaszcza z Niemcami i Czechami, uniemożliwiały skuteczne funkcjonowanie miasta. W tym samym czasie, gdy Frankfurckie Zgromadzenie Narodowe w Niemczech również planowało włączenie ziem czeskich do planowanych zjednoczonych Niemiec, Słowianie z Austrii zaczęli planować zorganizowanie własnego spotkania. Miało to miejsce od 2 do 12 czerwca, kiedy w Pradze odbył się Zjazd Słowiański. Przez całą wiosnę prascy studenci tworzyli własne komitety obywatelskie. Tuż przed wybuchem rebelii ich liczebność wynosiła około 7000 ludzi, jednak większość z nich ostatecznie nie wzięła udziału w walkach.
Feldmarschalleutnant Alfred Windischgrätz, nowo mianowany dowódca austriackiej armii w Czechach, przybył do Pragi 20 maja. To jeszcze bardziej zagęściło atmosferę w mieście, ponieważ Windischgrätz był znany wśród mieszkańców Pragi z tego, że w 1844 roku stłumił demonstrację robotniczą.