Bombardowanie strategiczne na szeroką skalę prowadzone było podczas II wojny światowej, począwszy od nalotów Luftwaffe na Polskę podczas kampanii wrześniowej (1939) oraz na Rotterdam (1940). Niemieckie lotnictwo prowadziło kampanię bombową przeciw Wielkiej Brytanii, której kulminacją był tzw. Blitz (1940–1941). Od 1940 roku do końca wojny lotnictwo alianckie (początkowo brytyjskie, od 1942 roku także amerykańskie) przeprowadzało coraz to intensywniejsze naloty na terytorium Niemiec. Kampanie obu stron konfliktu skierowane były początkowo przeciw celom wojskowym bądź przemysłowym, wkrótce jednak ich ofiarą stały się także obiekty cywilne pozbawione znaczenia strategicznego. Taktyka nalotów dywanowych, zakładająca zmasowane bombardowanie wytypowanego obszaru przez skoncentrowaną siłę lotniczą, prowadziła do doszczętnego zniszczenia obranych na cel miast i dziesiątek tysięcy ofiar cywilnych. Do najbardziej niszczycielskich nalotów tego typu należały alianckie bombardowanie Hamburga (1943) i Drezna (1945), a także amerykańskie naloty na Tokio (1944–1945).