Ładunek wybuchowy powodował fragmentację korpusu. Odłamki zadawały śmiertelne rany ludziom znajdującym się w promieniu ok. 20 metrów od miejsca eksplozji, rany mogły odnieść osoby będące w odległości 150 m.
Bomby mogły być wyposażone w jeden z zapalników: typ 41 – wyposażony w przełącznik z dwoma ustawieniami. Ustawienie Zeit detonowało bombę w powietrzu ok. 5 sekund po uzbrojeniu. Ustawienie AZ (Aufschlagzünder – uderzenie) detonowało bombę podczas uderzenia o ziemię, typ 67 – zapalnik z opóźnieniem czasowym. Czas detonacji można ustawić w zakresie od 5 do 30 minut od uzbrojenia. Ten zapalnik ma również przełącznik wyboru detonacji uderzeniowej, typ 70 – wyposażony w nieusuwalny zapalnik zapobiegający przemieszczeniu bomby jeśli zostanie poruszona po zderzeniu z ziemią.
Bomby z zapalnikiem wkręcanym w niemieckiej nomenklaturze oznaczano jako SD-2A, wersja z zapalnikiem mocowanym na bagnet nosiła oznaczenie SD-2B. W jednym zasobniku stosowano bomby wyposażone w różne typy zapalników, dostosowane do aktualnie atakowanego celu.