Dziedziniec Belwederski (wł. Cortile del Belvedere) – monumentalny dziedziniec w Pałacu Apostolskim w Watykanie, zaprojektowany przez Donata Bramantego na zlecenie papieża Juliusza II na początku XVI wieku. Uznawany za jedno z najważniejszych dzieł architektury renesansu, łączył Pałac Watykański z willą papieża Innocentego VIII i służył jako reprezentacyjna przestrzeń dla papieskich ceremonii, rozrywek oraz ekspozycji kolekcji rzeźb antycznych. Jego innowacyjne rozwiązania przestrzenne, w tym zastosowanie perspektywy na dużą skalę i tarasowy układ, wywarły znaczący wpływ na późniejszą architekturę europejską, zwłaszcza na projektowanie pałaców i ogrodów. Pierwotna koncepcja Bramantego została częściowo zniweczona przez późniejsze przebudowy, które podzieliły dziedziniec na mniejsze części.
Historia Projekt Cortile del Belvedere powstał na zlecenie papieża Juliusz II, który pragnął stworzyć godną papiestwa przestrzeń łączącą starszy Pałac Watykański, rozbudowany przez Mikołaja V, z położoną na wzgórzu willą zbudowaną przez Innocentego VIII. Prace nad dziedzińcem rozpoczęły się około 1506 roku pod kierunkiem Donata Bramantego.