Umiejętność tkania rękawic „na desce” (zwanej też „kopytem”), dawniej znana na terenie prawie całych Karpat, zaczęła zanikać pod koniec XX wieku. Ostatni tkacze: Władysław Polański (zm. 2009) i Michał Nakielski (zm. 2020) zdołali przed śmiercią przekazać umiejętność wytwarzania rękawic osobom, które obecnie kultywują i promują tradycję.
Tradycja tkania rękawic furmańskich spotykana jest (stan na 2025) głównie na obszarze gminy Piwniczna-Zdrój, a jej głównym ośrodkiem jest Muzeum Regionalne w Piwnicznej-Zdroju. W roku 2021 z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Piwnicznej utworzony został Szlak Tkacki Rękawic Furmańskich obejmujący 20 domów.
Opis mały|Rękawice wykonane współcześnie tradycyjną techniką „na desce” Rękawice wytwarzane są z wełny owiec, polskich owiec górskich odmiany barwnej (z przewagą czarnych owiec), dzięki temu wykorzystywana wełna nie wymagała farbowania. Do tkania rękawic wykorzystywano resztki wełny. Końcówki łączonych kawałków wełny pozostawały w środku, tworząc w ten sposób w rękawicy dodatkową warstwę izolacyjną.
Pierwotnie rękawice były dwukolorowe, w naturalnych kolorach wełny owczej (czarnej i białej). Wzory były nieskomplikowane. Niekiedy wplatano czerwoną nitkę - dla ochrony przed urokami.