Zbrodnia pod Sławkowem – mordy na żydowskich uchodźcach wojennych, dokonane przez funkcjonariuszy SS i niemieckiej policji między 5 a 7 września 1939 roku, w okolicach Sławkowa w Zagłębiu Dąbrowskim, w pierwszych dniach II wojny światowej.
Zbrodnia była elementem szerszej kampanii terroru, której celem było sprowokowanie masowych ucieczek Żydów na tereny położone na wschód od linii Ribbentrop-Mołotow. Główną rolę w tej operacji odgrywała Einsatzgruppe zur besonderen Verwendung, dowodzona przez SS-Obergruppenführera Udo von Woyrscha. Jej funkcjonariusze, być może wspierani przez żołnierzy Wehrmachtu, zatrzymywali i mordowali żydowskich uchodźców, którzy – wracając do swoich domów w Zagłębiu Dąbrowskim – usiłowali przeprawić się przez Białą Przemszę pod Sławkowem. Ponadto około 70–80 Żydów zamordowano w rejonie wsi Kozioł. Łącznie ofiarą zbrodni padło 98 osób.
Przyczyna 1 września 1939 roku nazistowskie Niemcy rozpoczęły zbrojną agresję przeciwko Polsce. Przełamanie polskiego frontu pod Częstochową spowodowało, że już w nocy z 2 na 3 września Grupa Operacyjna „Śląsk” rozpoczęła odwrót za Przemszę, a następnie dalej na wschód.