Przy meldunku podaje się kolejno: formę grzecznościową, stopień wojskowy przełożonego, swoje stanowisko, stopień, nazwisko i czynność wykonywaną przez pododdział albo cel przybycia. Przełożonemu, który zna meldującego można składać meldunek bez podawania stanowiska, stopnia wojskowego i nazwiska. Młodszy stopniem zobowiązany jest przedstawić się starszemu. Podaje wtedy swoje stanowisko służbowe, nazwę jednostki wojskowej, stopień wojskowy i nazwisko ,
Nieco inne formy zwracania się do siebie obowiązywały w Siłach Zbrojnych PRL. Regulamin służby wewnętrznej z 1970 nakazywał przed stopniem wojskowym wymieniać słowo „obywatel”, a przełożeni zwracając się do podwładnych mogli wymieniać tylko ich stopień i nazwisko. Przy służbowym zwracaniu się do młodszych obowiązywała forma „WY”. W Wojsku Polskim II Rzeczypospolitej forma „WY” obowiązywała przy zwracaniu się do szeregowych do stopnia starszego sierżanta włącznie. Duchownych wojskowych wyznań chrześcijańskich należało tytułować „księże”, z dodaniem nazwy stopnia duchownego, a duchownych wyznań niechrześcijańskich „panie”, z dodaniem odnośnych nazw, przewidzianych organizacją wojska.