Redaktorzy naczelni:
Wasilis Zafirys według Anny Kurpiel drugim z kolei redaktorem naczelnym był Macedończyk Kole Simiczijew Micios Andreadakis (od 1952) Parisīs Angelidīs (od1957)
Dodatki Od samego początku do pisma dołączano dodatek w języku macedońskim noszący tytuł Demokrata. Liczba stron była różna i była związana z liczebnością Macedończyków w Polsce. W 1959 roku do 5 stron w języku greckim dołączono 3 w macedońskim, w latach 60. XX wieku pismo miało po 2 strony w każdym z języków, a w 1971, gdy wielu Macedończyków wyjechało do Bułgarii i pozostało w Polsce tylko 200–300 pochodzenia macedońskiego, z dodatku w ich języku zrezygnowano.
Do pisma dołączano dodatki: w latach 1955–1957 Gramata kai Tehnī (Literatura i sztuka), Mathītikos Dīmokratīs = Učeničeski Demokrat (Uczący się Demokrata) i Dīmokratīs tōn Mathītōn (Demokrata Uczniowski).
Nakład i częstotliwość Początkowo pismo wydawano w nakładzie 1200 egzemplarzy. Potem nakład zwiększono i do połowy 1957 roku wychodziło ono w nakładzie 3500 egzemplarzy.