Eksykaty mają szarobrązowe kapelusze i blaszki oraz szare trzony. Cechy mikroskopowe Zarodniki 9–11,5 × 5,5–6,5 μm, elipsoidalne, brązowe, średnio brodawkowane, średnio dekstrynoidalne. Gatunki podobne zasłonak pachnący (Cortinarius torvus) – ma silny zapach i trzon z odgiętym do góry pierścieniem; zasłonak niebieskomiąższowy (Cortinarius saturninus) – rośnie pod wierzbami, ma bardziej jaskrawy, kasztanowo-rudy kapelusz z niewielką ilością włókien lub ich brakiem.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Cortinarius, Cortinariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1838 r. Elias Fries, jako odmianę zasłonaka kępkowego (Cortinarius impennis var. lucorum ). Obecną nazwę nadał mu w 1846 r. Ernst Berger. Niektóre inne synonimy: Cortinarius circumvelatus Reumaux 1980 Cortinarius lucorum f. circumvelatus (Reumaux) Lécuru 2019 Cortinarius lucorum var. albipes Bidaud, Moënne-Locc. & Reumaux 2000 Cortinarius malachius var. lucorum (Fr.) Soop 1990 W 1975 r. Andrzej Nespiak nadał mu polską nazwę zasłonak borowikowy, w 1981 r. zmienił ją na zasłonak Langego, Władysław Wojewoda w 2003 r. zaakceptował nazwę zasłonak borowikowy.