Niezależnie od tego, czy pierwotna inicjatywa zlecenia prac nad Szahname wyszła od Esma’ila czy od jego syna, „rękopis jest ściśle związany z patronatem szacha Tahmaspa”.
Sprawując namiestnictwo Heratu Tahmasp, uczył się kaligrafii i rysunku, kiedy zaś powrócił do Tebrizu z pewnością towarzyszyli mu miejscowi kaligrafowie i miniaturzyści, choć część z nich prawdopodobnie już wcześniej przeniosła się do nowej stolicy. Ponoć to właśnie wtedy Behzad został zarządcą królewskiej kitab-chane. W rezultacie doszło do połączenia wyrafinowanego i intelektualnego timurydzkiego stylu z Heratu z krzykliwym i tętniącym życiem turkmeńskim stylem z Tebrizu, który ukształtował się za panowania Kara Kojunlu i Ak Kojunlu. Szahname szacha Tahmaspa jest rękopisem, w którym można zaobserwować proces syntezy tych dwóch stylów, który stał u podstaw nowego, safawidzkiego malarstwa. Jak zauważył Welch, ze względu na fakt, iż zawiera on aż dwieście pięćdziesiąt osiem miniatur, znacznie więcej niż jakikolwiek inny rękopis Szahname, jest on właściwie „podręczną galerią sztuki [...] w której możemy prześledzić ewolucję safawidzkiego malarstwa poprzez formatywne wczesne lata 20. XVI wieku aż do połowy lat 30. tego stulecia i później”.