1540.
Powstały w ten sposób rękopis składał się z 742 kart o rozmiarze 47 × 31,8 cm, ze zdobionymi złotym prószem marginesami, obiegającymi obramioną powierzchnię tekstową wielkości 26,9 × 17,7 cm. Szatę kaligraficzną przepisanego w nastaligh rękopisu dopełniała nieprzeliczona liczba drobnych iluminacji i wspomniane już dwieście pięćdziesiąt osiem miniatur. Brakuje w nim kolofonu, jednak zachowała się dedykacyjna rozeta (szamsa) z imieniem szacha Tahmaspa, w której ma źródło przyjęty współcześnie tytuł manuskryptu – Szahname-je szahi lub Szahname-je Szah Tahmasbi. W wyborze i potraktowaniu ilustracji ikonograficzny program rękopisu podejmuje dwa główne tematy, mianowicie wojnę, a w szczególności wojnę pomiędzy Iranem a Turanem, oraz boskie prawa królów, co odpowiada dwóm lejtmotywom eposu Ferdousiego. Jednocześnie ta ikonograficzna emfaza może być interpretowana jako bezpośredni komentarz na temat pełnych zamętu wczesnych rządów Tahmaspa, obfitujących w kolejne bitwy z Uzbekami i Osmanami.