Maria Neapolitańska, Maria di Calabria (ur. maj 1329 w Neapolu, zm. 20 maja 1366 lub 7 czerwca 1367 w Neapolu) – księżniczka kalabryjska z dynastii Andegawenów, księżna Durazzo w latach 1343–1348 jako żona Karola z Durazzo, cesarzowa Konstantynopola i księżna Tarentu od 1364 jako żona Filipa II, siostra Joanny I.
Pochodzenie Była najmłodszym dzieckiem Karola, księcia Kalabrii i jego drugiej żony Marii Walezjuszki. Ze strony ojca była wnuczką króla Neapolu Roberta Mądrego a ze strony matki hrabiego Karola Walezjusza. Miała starszą siostrę Joannę.
Ojciec Marii był jedynym legalnym synem króla Roberta. Jego śmierć w dniu 9 listopada 1328 zasmuciła króla, który obawiał się o sukcesję tronu Neapolu. Robert żywił nadzieję, że jego synowa, która była w tym czasie w ciąży, urodzi syna. Król rozkazał odprawiać msze w całym kraju w intencji narodzenia się wnuka, lecz w połowie maja 1329 wdowa po Karolu urodziła Marię.
Kwestia dziedziczenia tronu Neapolu Wobec braku męskich potomków król Robert postanowił, że siostra Marii Joanna odziedziczy po jego śmierci tron Neapolu. W przypadku jej bezpotomnej śmierci korona miała przypaść Marii.