„sakramenty same w sobie nie są skuteczne i nie udzielają łaski, ale że Bóg przez Ducha Świętego działa przez nie jako środki; że wewnętrzny skutek pojawia się tylko u wybranych; że dobro sakramentów polega na tym, że prowadzą nas do Chrystusa i są narzędziami łaski Bożej, która jest szczerze ofiarowana wszystkim; że w chrzcie otrzymujemy odpuszczenie grzechów, chociaż pochodzi ono przede wszystkim nie z chrztu, ale z krwi Chrystusa; że w Wieczerzy Pańskiej spożywamy i pijemy ciało i krew Chrystusa, nie za pośrednictwem cielesnej obecności ludzkiej natury Chrystusa, która jest w niebie, ale za pośrednictwem mocy Ducha Świętego i pobożnego wzniesienia naszej duszy do nieba.”

Recepcja Kalwin rozesłał dokument do kościołów w Szwajcarii, lecz synod w Bernie stanowczo sprzeciwiał się rygoryzmowi Kalwina. W maju 1549 roku Kalwin spotkał się w Zurychu z Williamem Farelem i Bullingerem, którzy zredagowali ostateczną wersję dokumentu, opublikowaną w Zurychu i Genewie w 1551 roku. Oryginał łaciński został przetłumaczony na język niemiecki przez Bullingera i na język francuski przez Kalwina.