Śmigłowiec był wyposażony w sonar zanurzeniowy, umożliwiający wykrywanie celów podwodnych. Niestety, konstrukcja śmigłowca generowała znaczny hałas i wibracje, które utrudniały efektywne korzystanie z sonaru. Uzbrojenie składało się z dwóch torped przeciwpodwodnych Mark 43. Śmigłowiec dysponował również układem autopilota, który opracowano w 1954 roku. Testy systemu przeprowadzono na jeziorze w pobliżu zakładu w Hurst w Teksasie.
Bell HSL napędzany był przez silnik gwiazdowy Pratt & Whitney R-2800-50 o mocy 2400 KM, zamontowany tylnej sekcji kadłuba. Silnik przekazywał moc na wał, który napędzał dwa, dwułopatowe wirniki główne. Podwozie kołowe składało się z czterech osobnych goleni, co zwiększało stabilność konstrukcji na ziemi. Napęd pozwalał rozwijać prędkość maksymalną rzędu 200 km/h oraz przelotową 154 km/h. Czas lotu śmigłowca wynosił 3 godziny i 30 minut, a zasięg wynosił 560 kilometrów.
Przypisy
Kategoria:Śmigłowce Bell Kategoria:Śmigłowce morskie Kategoria:Śmigłowce o układzie tandem Kategoria:Śmigłowce wojskowe