Na początku 1919 r. Rūmane-Ķeniņa powróciła na Łotwę i przez krótki czas działała jako członkini Łotewskiej Rady Ludowej z ramienia Łotewskiej Partii Demokratycznej. W październiku 1919 r. została mianowana szefem biura informacyjnego łotewskiej misji dyplomatycznej w Paryżu. W lipcu 1920 r. zrezygnowała ze stanowiska i powróciła do Rygi, gdzie kontynuowała działalność społeczną angażując się w ruch kobiecy, dziennikarstwo i działalność kulturalną. Działała aktywnie w Amerykańskim Towarzystwie Przyjaciół, Towarzystwie Promocji Ligi Narodów, Towarzystwie Łotewsko-Duńskim, Łotewskim PEN Clubie, była członkinią Łotewskiej Ligi Narodowej Kobiet (LSNL) i honorowym członkiem Łotewskiego Stowarzyszenia Kobiet z Wykształceniem Akademickim. Odbyła kilka podróży podczas których wygłaszała wykłady m.in.: do Polski, Włoch, na Lazurowe Wybrzeże. W 1920 r. uczestniczyła w kongresie Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Praw Wyborczych Kobiet w Genewie oraz w kongresie Międzynarodowej Rady Kobiet w Oslo. W 1925 r. była łotewską delegatką w kongresie Międzynarodowej Rady Kobiet w Waszyngtonie. W latach 1928–1929 ponownie odwiedziła Stany Zjednoczone.