Jako prezes ORL wykazywał wysoką kulturę osobistą, reprezentując nienaganną postawę etyczną i moralną. Nie obawiał się podejmowania odpowiedzialnych zadań. Działalność na rzecz środowiska lekarskiego traktował na równi z wykonywaniem zawodu lekarza, jako swoje życiowe powołanie. Nadzorował budowę „Domu Lekarza” w Białymstoku – obecnej siedziby OIL, pierwszego w Polsce „Domu Lekarza Seniora” i Ośrodka Konferencyjno-Szkoleniowego w Turośni Kościelnej.

Bronił prestiżu zawodu lekarza i walczył o nadanie mu należnego statusu. Interweniował w sprawach dotyczących warunków, swobody i ograniczeń w wykonywaniu zawodu lekarza, złej sytuacji placówek medycznych, kolizji interesów medycyny z interesami Narodowego Funduszu Zdrowia (przedtem: Kasy Chorych) i nieprawidłowego kontraktowania usług medycznych, utrudnionego dostępu pacjentów do świadczeń. Upominał się o większą liczbę przydzielanych specjalizacji i rezydentur, dbał o organizację szkoleń podyplomowych.

Brał udział w akcjach protestacyjnych na Podlasiu i w Warszawie.