thumb|Amir przebrany za lekarza leczącego czarnoksiężników na dziedzińcu. Miniatura z Hamzanamy przypisywana Daswanthowi, Szarawanie i Maheśowi. Pomiędzy 1562 a 1577. Brooklyn Museum W latach 60. XVI wieku w mogolskim skryptorium odnowiono manuskrypt Księgi Papugi w stylu sułtanatów, przy czym niektóre z jego miniatur zdradzają silny wpływ miejscowego stylu Ćaurapańćasika. Początek odrębnego mogolskiego stylu wiąże się z rękopisem eposu Hamzaname sporządzonym dla Akbara (1556–1605), który pierwotnie składał się z tysiąc czterystu obrazów na płótnie o rozmiarach 69 x 54 cm, wykonanych w ciągu piętnastu lub więcej lat (od ok. 1562 do 1577). Zarówno wygląd manuskryptu jak i jego rozmiar nie mają precedensu w malarstwie świata islamu. Takie wielkie cykle obrazów, składające się z szeregu następujących po sobie ilustrowanych folio występują jednak wśród wcześniejszych indyjskich rękopisów. Wczesne obrazy Hamzaname Akbara pozostają wierne perskiej tradycji, z blokami tekstu na górze i na dole, oraz ilustracją traktowaną jako integralna część tekstu. Późniejsze obrazy zajmują całą stronę i eksplodują energią i fizycznością.