Miniatury z tych rękopisów dostarczają bezcennych informacji o ówczesnych historycznych wydarzeniach, co jest związane z faktem, że „w późniejszym malarstwie z czasów Akbara przedstawienia stawały się coraz bardziej realistyczne: architekturę ukazywano tak dokładnie, że niekiedy można zidentyfikować poszczególne budynki, zaś postacie są zindywidualizowane i przekonująco wchodzą ze sobą we wzajemne relacje”. Sporządzone w latach 90. XVI wieku kopie Baharestanu Dżamiego (1595) oraz Chamse Nezamiego (1595) i Chamse Amira Chosrou Dehlawi (1597–1598) „są najdoskonalszymi książkami wykonanymi w czasach mogolskich”, przy czym podobnie jak w drugim rękopisie Akbarnamy na ilustracjach dostrzega się rosnące zainteresowanie przestrzenią, perspektywą oraz indywidualizacją postaci.