Szybki rozwój lotnictwa spowodował konieczność zmiany podejścia. Na początek Główny Zarząd Inżynieryjny Rosyjskiego Departamentu Wojskowego, korzystając z pieniędzy przeznaczonych na rozwój krajowej aeronautyki, wysłał do Francji dwóch rosyjskich oficerów, doświadczonych lotników Siergieja Niemczenko i Nikołaja Utieszewa. Ich zadaniem było zapoznanie się z rozwojem lotnictwa we Francji i wyrażenie opinii na temat celowości zakupu francuskich samolotów na potrzeby wojska. Oficerowie dobrze poradzili sobie z postawionym przed nimi zadaniem, we Francji udało im się nawet polecieć w roli pasażerów z samym Wilburem Wrightem i zgodzili się kupić dziesięć jego urządzeń za 200 tysięcy rubli.
W listopadzie 1908 wyniki misji tych dwóch oficerów zostały omówione z Generalnym Inspektorem Inżynierii. Przemawiając na spotkaniu, dowódca Szkoleniowego Parku Aeronautycznego, generał dywizji Kowanko, odrzucił pomysł zakupu samolotów Wright i zaproponował zaprojektowanie i budowę krajowych samolotów przez rosyjskich inżynierów wojskowych za znacznie mniejszą kwotę. Spotkanie, któremu przewodniczył Generalny Inspektor, przyjęło propozycję Kowanki. Prawie natychmiast po tym czterech inżynierów wojskowych – kapitan M. W. Agapow, kapitanowie sztabowi B. F. Gebauer, W. W. Gołubiew i A. I.