2 lutego 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty jako sekcyjny. Wyróżnił się 22 maja 1915 w bitwie pod Konarami i 1 lipca tego roku w bitwie pod Tarłowem. 15 kwietnia 1922 pułkownik Tadeusz Piskor sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał:
26 października 1915 w bitwie pod Kamieniuchą został ranny w prawe udo. Po sześciotygodniowym leczeniu szpitalnym wrócił do pułku i awansował na sierżanta. W kwietniu 1917 służąc w 10 kompanii 1 pp został przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w obozie w Szczypiornie. W czasie przewożenia internowanych Legionistów ze Szczypiona do Łomży, uciekł z transportu, wyskakując z pociągu pod Pruszkowem. Po przybyciu do domu zachorował ciężko na tyfus.
Po odzyskaniu niepodległości służył w 32 pułku piechoty. 3 września 1919 Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 września 1919 podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 90 z 25 września 1919, poz. 3276.. Po awansie pełnił funkcję adiutanta I batalionu, a następnie dowódcy kompanii.