Geomorfologia thumb|left|Rzeka Perkałab (2020) Teren parku stanowi północny fragment Gór Czywczyńskich wchodzących w skład masywu Gór Rachowsko-Czywczyńskich, które należą do Karpat Marmaroskich. Tworzą go dwa grzbiety o przebiegu południkowym: – (najwyższy szczyt: , 1574 m n.p.m.) oraz (najwyższy szczyt o wysokości 1480 m n.p.m.). Od sąsiednich pasm górskich oddzielają je głęboko wcięte doliny rzek i . Najniższy punkt parku narodowego znajduje się na wysokości 947 m n.p.m. w miejscu, gdzie rzeki te łączą się ze sobą, tworząc Biały Czeremosz. Niewielkie fragmenty parku położone są w Zewnętrznych Karpatach Wschodnich.
Rzeźba terenu we wschodniej części parku ma charakter łagodny ze względu na powstanie w osadach fliszu karpackiego, a nachylenia stoków nie przekraczają 15° u podstawy i 20° wzdłuż grzbietów gór. Zachodnia część parku wyróżnia się natomiast bardziej urozmaiconą rzeźbą, z bardziej stromymi i zbudowanymi ze skał węglanowych szczytami wyróżniającymi się w przeważnie pagórkowatym krajobrazie. Nachylenie stoków sięga 35°, miejscami tworząc urwiska o nachyleniu nawet 55°. Lokalnie na zboczach występują gołoborza oraz pojedyncze głazy.
W parku znajdują się też malownicze formacje skalne (np. skały „Żaba”, „Kamjana bahaczka” i ściana „Torakiwśka stinka”) oraz wodospady (m.in.