Powiatowy Komitet Samoobrony – tymczasowa władza naczelna powiatu tarnobrzeskiego będąca namiastką rady powiatu, a następnie organ doradczy komisarza Polskiej Komisji Likwidacyjnej. Władzę naczelną na tym terenie sprawował od 2 do 6 listopada 1918 roku.
Historia Część źródeł inicjatywę utworzenia komitetu przypisuje hrabiemu Zdzisławowi Tarnowskiemu i hrabiemu Zygmuntowi Lasockiemu. Komitet został powołany 2 listopada 1918 roku (w obliczu rozpadu Monarchii Austro-Węgierskiej) w Tarnobrzegu, a w jego skład weszli: inż. Jan Bochniak (przewodniczący), dr Antoni Surowiecki, dr Ryszard Urbanik, o. Alojzy Serafiński, dr Ernest Habicht, Wojciech Wiącek, Jan Słomka i Adam Jamróz. W składzie komitetu znaleźli się wyłącznie zwolennicy prawicy, a brakło w nim przedstawicieli mieszczaństwa i ruchu ludowego. W swojej odezwie komitet poinformował o przejęciu naczelnej władzy cywilnej w powiecie tarnobrzeskim, powierzeniu władzy wojskowej Powiatowej Komedzie Wojsk Polskich, wprowadzeniu polskich rządów w urzędach, zaapelował o posłuch wobec władz i niewszczynanie zamieszek. Komitet podporządkował się Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie. Po kilku dniach, 6 listopada 1918 roku, jego przewodniczący inż.