Po rozpadzie grupy współpracował w latach 1935–1944 z wieloma formacjami takimi jak Claude Hopkins Big Band, Doc Wheeler's Sunset Orchestra oraz dużymi zespołami „Lucky’ego” Millindera, Erskine’a Hawkinsa, Sabby’ego Lewisa i Lionela Hamptona, z którym dokonał klasycznego nagrania utworu Flying Home (No. 2).
W 1944 rozpoczął swoją długoletnią, choć przerywaną, karierę w big-bandzie Duke’a Ellingtona. Szybko stał się dominującym komponentem brzmienia orkiestry. Chociaż był muzykiem bardzo wszechstronnym, który z wyczuciem grał w wielu stylach, największe uznanie i sławę przyniosły mu umiejętności gry w ekstremalnie wysokich rejestrach (altissimo). Dysponował silnym brzmieniem instrumentu we wszystkich zakresach dźwięków pięć (oktaw), ale potrafił grać z wielką mocą do potrójnego c (najwyższej nuty Bb na klawiaturze fortepianu). Często grał swoje partie solowe bez mikrofonu, podczas gdy inni członkowie sekcji „blachy”, grając solo, korzystali z niego. Z Ellingtonem grał do 1947, a następnie w latach 1950–1959 i 1961–1971. W przerwach od gry w jego orkiestrze liderował założonym przez siebie zespołom, m.in. big-bandowi. Był także mistrzem gry z tłumikiem oraz na półotwartych zaworach.