Jego zadaniem było umożliwienie pozostającym bez opieki chłopcom odrobienie zadań szkolnych i zorganizowanie im czasu wolnego (pogadanki, lektury, zabawy, chór, zajęcia praktyczne).
W odrodzonej Polsce była członkiem i przewodniczącą Koła Krakowskiego Narodowej Organizacji Kobiet. W związku z przygotowaniami do plebiscytu na Śląsku Cieszyńskim i Mazurach nawiązała z ramienia NOK kontakt z przedstawicielami przybyłej tam Komisji Międzysojuszniczej. Brała też udział w akcji plebiscytowej na Mazurach. Z inicjatywy kierowanego przez nią Koła Krakowskiego NOK powstał w 1921 powstał komitet ratunkowy wszystkich organizacji kobiecych dla pomocy repatriantom z Rosji Radzieckiej. W wyborach w 1922 kandydowała z listy nr 8 (Chrześcijański Związek Jedności Narodowej) w okręgu 41 (Kraków). Została wybrana na zastępcę posła. Od 1924 do wybuchu wojny przebywała przeważnie w Wielkopolsce, od 1925 dzierżawiąc od bratanka rodzinne Oporowo. Stamtąd jako kuratorka kierowała pracą patronatu nad więźniami Zakładu Karnego we Wronkach, obejmującą opiekę materialną, zdrowotną, prawną oraz kulturalną, m.in. organizowanie zajęć, biblioteki, prelekcji, spotkań autorskich, przedstawień amatorskich, w których grali więźniowie.