jednocześnie prawą ręką chwyta karabin za szyjkę kolby, kciuk od strony ciała. Następnie lewą ręką chwyta karabin za łoże tak, aby koniec kciuka, wyciągniętego równolegle do osi lufy, znajdował się na wysokości połowy długości lufy. W kolejnym ruchu obie ręce skręcają karabin językiem spustowym do przodu, oraz ściągają karabin tak, aby dolny bączek znalazł się na wysokości wszycia kołnierza; kciuk prawej ręki znajduje się z drugiej strony uchwytu kolby, a pozostałe palce zwarte i wyprostowane tuż pod kabłąkiem; lewe ramię zostaje zgięte prawie pod kątem prostym. Karabin trzymany jest pionowo przed lewą połową ciała tak, aby żołnierz mógł patrzeć lewym okiem na wprost z prawej strony karabina.

Na komendę „na pas – broń” żołnierz podnosi karabin pionowo przed środek ciała kabłąkiem w lewo, bączkiem na wysokość wszycia kołnierza. Lewą ręką chwyta karabin pod ręką prawą. Następnie prawą ręką chwyta za pas, po czym obiema rękoma zawiesza karabin na prawym ramieniu w położeniu pionowym wylotem lufy do góry. Prawą ręką trzyma pas obciągając go na wysokość pasa;