Na komendę „do nogi – broń” żołnierz lewą ręką przyciągał kolbę ku lewemu udu, prawą ręką obejmował karabin na wysokości ramion, odchylając lekko łokieć. Prawą ręką przenosił karabin półkolem w położeniu pionowym i obracając go nieco na zewnątrz, przesuwał w ręku. Kciuk trzymał na łożu; lewa ręka wracała do zasadniczego położenia. Kolbę przesuwał do końca prawej stopy, uderzając o ziemię. mały|Żołnierze z bronią „prezentuj”; 1931

Na komendę „prezentuj – broń” żołnierz lewą ręką ściągał karabin przed lewą połowę ciała tak, by mógł lewym okiem patrzeć w prawo od karabinu; prawa ręka, kciukiem ku ciału, obejmowała równocześnie szyjkę kolby, lewa chwytała karabin tak, żeby koniec kciuka wyciągniętego wzdłuż celownika dosięgał górnej jego krawędzi i razem z prawą skręcała się ku ciału. Cztery palce prawej ręki były wyprostowane tuż pod kabłąkiem na szyjce kolby, kciuk pod zameczkiem. Karabin lekko przytykał do przedniej krawędzi lewej ładownicy, a dolny bączek znajdował się na wysokości kołnierza. Lewe ramię było zgięte prawie pod kątem prostym.

Na komendę „na pas – broń” żołnierz zakładał karabin na pasie na prawe ramię, wylotem lufy do góry, nadając mu nieruchomą pionową postawę. Prawą dłoń trzymał pas na wysokości piersi, prawe ramię dotykało tułowia.