M. Grewliński i J. Lizut definiują proces, jako przesuwanie świadczenia usług społecznych do środowiska i miejsca zamieszkania zainteresowanej grupy obywateli. Chodzi o to, by nie wyrywać ludzi z ich naturalnego środowiska życia. Krzysztof Chaczko uważa, iż deinstytucjonalizacja to proces przejścia od usług świadczonych przez długoterminowe instytucje do świadczeń w społecznościach lokalnychEwelina Zdebska, Anna Mirczak, Paweł Wiśniewski, Piotr Bańczyk, "Deinstutucjonalizacja usług społecznych dla osób niesamodzielnych", Uczelnia Korczaka, Warszawa, 2024, s. 43, 45. Mikołaj Rakusa-Suszczewski wskazuje, że "deinstytucjonalizacja wyraża współcześnie przekonanie, że nie ma sensu przetrzymywać w placówkach sanitarnych i zakładach opiekuńczych (co zazwyczaj oznacza również izolację) różnych grup, które z powodu swojej niepełnosprawności, wieku czy problemów losowych nie mogą samodzielnie funkcjonować w społeczeństwie"Mikołaj Rakusa-Suszczewski, Deinstytucjonalizacja jako ruch społeczny, w: Studia Polityczne, 2023, tom 51, nr 1, ISSN 1230-3135, s. 37.