W latach następnych drużynie akademickiej wiosło się tak jak dotychczas. Klub dysponował liczną kadrą zawodniczą i w 1932 zgłosił do rozgrywek swój drugi zespół, który grał w klasie B i zajął piąte miejsce w grupie z sześciu drużyn. Kroniki odnotowały w sezonie 1933 dwie awantury podczas mistrzowskich spotkań pomiędzy Unią a AZS. W pierwszym meczu do awantury i bójki doszło w sytuacji, gdy akademicy prowadzili z Unią 2:1, a sędzia nie uznał bramki strzelonej przez Unię z wyraźnej pozycji spalonej w dodatku ręką. Mecz przerwano. W powtórzonym doszło do ponownych rękoczynów. Rok później na boisku przy ul. Lipowej doszło do kolejnej i bardzo poważnej awantury w czasie mistrzowskiego meczu AZS – Hapoel. Przy stanie 2:0 dla Hapoelu zawodnicy AZS wszczęli bójkę na boisku, a na widowni do oczu skoczyli sobie kibice obydwu drużyn. Interweniować miała policja na koniach.
Awantura na boisku przy ul. Lipowej spowodowała, że w następnym, 1935 roku sekcja piłkarska AZS rozleciała się, a wszystkich piłkarzy przejęła drużyna Plage i Laśkiewicz. Był to właściwie ostatni rok działalności sekcji piłki nożnej lubelskiego AZS. Okres ten trwał do końca II wojny światowej.