Odbył aplikację sądową, po której został mianowany sędzią zapasowym w krakowskim sądzie apelacyjnym. W 1927 został wpisany na listę adwokatów. Prowadził własną kancelarię. Był obrońcą w licznych procesach politycznych m.in. w sprawie tzw. wyprawy myślenickiej, procesu dziennikarza Edwarda Zajączka i w sprawie pogromu w Przytyku. Bronił także ludzi niezwiązanych ze środowiskiem narodowym np. w 1932 działaczy ludowych z Wojnicza. Należał do Towarzystwa Szkoły Ludowej i Wydziału Dzielnicy Krakowskiej Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
Był członkiem Związku Ludowo-Narodowego. W latach 1929-1931 stał na czele Wydziału Grodzkiego Ruchu Młodych Obozu Wielkiej Polski w Krakowie. Był także członkiem Wydziału Wykonawczego Obozu Wielkiej Polski. W styczniu 1934 objął funkcję kierownika Wydziału Wojewódzkiego Sekcji Młodych Stronnictwa Narodowego. Od 1 marca 1935 prezes Zarządu Okręgowego Stronnictwa Narodowego w Krakowie. W 1938 został wybrany radnym Krakowa z listy Stronnictwa Narodowego w okręgu IV (Krowodrza). W styczniu był przewodniczącym Narodowego Koła Radnych.
Zmarł tragicznie 9 stycznia 1939, gdy po powrocie z pogrzebu Romana Dmowskiego w Warszawie zaczadził się gazami spalinowymi.