W roku 1937 obronił pracę dyplomową pod tytułem Badania funkcji narzędzi górnopaleolitycznych na podstawie śladów użytkowania (ros. Изучение функций верхнепалеолитических орудий труда по следам от употребления).
Działalność naukową musiał przerwać z powodu ataku III Rzeszy na Związek Radziecki. Podczas blokady Leningardu służył w lokalnym oddziale obrony przeciwlotniczej. W 1942 roku ze względu na stan zdrowia został ewakuowany do Iwanowa, gdzie pracował jako wykładowca na tamtejszym uniwersytecie. Po powrocie do Leningradu w 1944 roku ponownie zajął się badaniem pradziejowych technologii oraz narzędzi. W 1957 roku obronił pracę na doktora nauk (odpowiednik habilitacji) pt. Prehistoryczna technologia (doświadczenia w badaniu starożytnych narzędzi i produktów na podstawie śladów pracy) (ros. Первобытная техника (Опыт изучения древнейших орудий и изделий по следам работы)) stanowiącą podstawę jego opus magnum czyli publikacji Первобытная техника, przetłumaczonej również na język angielski jako Prehistoric Technology. Tekst ten uznawany jest za fundamentalny w wypracowaniu metody traseologicznej.
Przypisy