Służył w Milicji Obywatelskiej, odszedł z niej w 1971 w stopniu pułkownika z racji powołania na wiceministra w cywilnym resorcie.
W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, następnie od 1948 w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (od 1968 do 1971 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR). Zajmował stanowiska: dyrektora generalnego w Ministerstwie Energetyki (luty 1955–kwiecień 1957), sekretarza Rady Naukowo-Technicznej tamże, doradcy ministra górnictwa i energetyki (1957–1958) oraz dyrektora generalnego w tym resorcie (1958), dyrektora Departamentu Energetycznego tamże (1958–1960), sekretarza Komitetu ds. Techniki (od 1963 ds. Nauki i Techniki) przy Radzie Ministrów (maj 1960 – luty 1965). Był następnie podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (luty 1965 – styczeń 1971), odpowiedzialnym za kwestie techniczne, oraz Ministerstwie Górnictwa i Energetyki (styczeń 1971 – listopad 1974), po czym przeszedł na emeryturę.
Działacz wielu organizacji branżowych i międzynarodowych.