Ukończył podyplomowe wieczorowe studium ekonomiczne dla dyrektorów przedsiębiorstw w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Katowicach, od 1962 do 1965 wykładał organizację przemysłu maszynowego na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej.

Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od czerwca 1965 do października 1969 wiceprzewodniczący Komitetu Nauki i Techniki, odpowiedzialny za tematykę ogólnotechniczną, przemysł elektryczny, stoczniowy, maszynowy, transport i energetykę jądrową oraz bazę naukowo-techniczną. Następnie zajmował stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Normalizacyjnego (październik 1969 – marzec 1972) oraz Polskiego Komitetu Normalizacji i Miar (marzec 1972 – kwiecień 1976). Przeszedł następnie na fotel wiceprezesa PKNiM w randze podsekretarza stanu (kwiecień 1976 – luty 1979), po przekształceniu na tożsamej funkcji w Polskim Komitecie Normalizacji, Miar i Jakości (luty 1979 – luty 1986). Od grudnia 1985 do lutego 1986 kierował nim tymczasowo po odwołaniu Franciszka Szlachcica.