Opóźnienie wynikało z pierwszeństwa innych zleceń, jak fontanny na .

W 1640 roku Ferdynand II Medyceusz zdecydował, że posąg stanie się fontanną, co nadało mu praktyczne zastosowanie jako źródło wody dla kupców handlujących luksusowymi tkaninami pod loggią. Tacca zaprojektował również ośmiokątną bazę i brązową misę, udekorowaną przedstawieniami roślin, płazów, gadów i mięczaków. Posąg jest znany z realistycznych detali, szczególnie tekstury sierści dzika, co świadczy o mistrzostwie odlewnika.

Obecny posąg przy loggi jest kopią, ponieważ oryginalny brąz, wykonany w 1633 roku, przeniesiono do . Fontanna była wielokrotnie restaurowana z powodu zużycia, zwłaszcza nosa, który był pocierany zarówno przez mieszkańców pijących wodę, jak i turystów, co świadczy o jej popularności. Florencka tradycja głosi, że pocieranie nosa dzika przynosi szczęście, a pełny rytuał obejmuje umieszczenie monety w pysku, z nadzieją, że spadnie przez kratę do wody, co według przesądu gwarantuje sukces. Zyski z zebranych monet są przekazywane na cele charytatywne.