Korvettenkapitäna), a rok później został oficerem sztabu adm. Franza von Hippera i na tym stanowisku brał udział w bitwie jutlandzkiej. Po zakończeniu wojny przyjęty do Reichsmarine. W latach 1918-1924 służył w Departamencie Dowództwa Marynarki. Od 1925 roku, już w stopniu komandora (niem. Kapitän zur See), dowodził kolejno pancernikami „Braunschweig” i „Schleswig-Holstein”. W 1926 roku objął stanowisko inspektora artylerii, a w 1928 roku awansował na stopień kontradmirała i zastąpił adm. Ericha Raedera na stanowisku dowódcy bałtyckiej bazy morskiej w Kilonii. W 1930 roku został mianowany wiceadmirałem, a dwa lata później przeszedł w stan spoczynku. W latach 1938-1944 był redaktorem naczelnym czasopisma „Nauticus. Yearbook for Germany's Maritime Interests”. Po wybuchu II wojny światowej został przywrócony do służby w stopniu tytularnego admirała Kriegsmarine i objął funkcję Komisarza Sądu Nagród Rzeszy. Następnie w latach 1942-1943 był szefem sztabu szkoleniowego Luftwaffe. W 1943 roku, z powodu wieku, przeszedł ponownie w stan spoczynku. Po II wojnie światowej utworzył tak zwane Koło Hansena, które zrzeszało weteranów sił zbrojnych III Rzeszy. W 1951 roku został przewodniczącym Stowarzyszenia Żołnierzy Niemieckich (niem. Verband deutscher Soldaten).