Organizacja pozostawała w konflikcie z Judenratem, ŻKOMem oraz Żydowską Samopomocą Społeczną, była krytykowana przez Michała Weicherta i Gustawa Wielikowskiego, który zarzucał organizacji chaos organizacyjny. Działacze organizacji byli również krytykowani przez mieszkańców getta, m.in. Menachem Mendel Kohn uważał, że działacze centrali przestali zajmować się realną pomocą, zamieniając ją na wielogodzinne posiedzenia, podczas których zajmowali się jedynie rozgrywaniem relacji ŻTOS z Judenratem i ŻKOM, unikając pracy z petentami lub pracownikami niższego szczebla. Henryk Bryskier w swoich relacjach wspominał także o przypadkach kradzieży dokonywanych przez pracowników ŻTOS w magazynach odzieży i obuwia oraz o przypadkach przeznaczania niepełnych porcji rzadkiej zupy z kuchni ludowych na handel.

W listopadzie 1941 roku doszło do zmian w regulaminie ŻSS, które nakazały likwidację autonomicznych stowarzyszeń opiekuńczych i podporządkowanie ich zasobów oraz personelu odpowiednim komitetom ŻSS. Żydowskie Towarzystwo Opieki Społecznej zostało ostatecznie zlikwidowane 22 marca 1942 roku, Wydział Odzieżowy podporządkowany został Wydziałowi Zaopatrywania ŻKOM, a Sekcja Pracy Społecznej Wydziałowi Spraw Ogólnych.