Po powrocie z Azji został przydzielony do Wydziału Techiniki Morskiej Departamentu Marynarki, gdzie opracowywał mapy dna Morza Śródziemnego. W latach 1905-1906 dowodził okrętem SMS „Taurus”, na którego pokładzie uczestniczył w manewrach w Lewancie. W 1909 roku, w stopniu komandora porucznika (niem. Fregattenkapitän) objął stanowisko dowódcy krążownika pancernopokładowego SMS „Szigetvár”. W 1911 roku tymczasowo przeniesiony do Departamentu Marynarki, a rok później awansował na stopień komandora (niem. Linienschiffskapitän) i powierzono mu dowództwo pancernika SMS „Erzherzog Ferdinand Max”, a następnie pancernika SMS „Zrínyi”. W 1913 roku otrzymał stopień kontradmirała (niem. Kontreadmiral) i został komendantem okręgu Triest Marynarki Wojennej. Po wybuchu I wojny światowej został dowódcą 187. Brygady Piechoty, której zadaniem była ochrona wybrzeża w razie ewentualnego przystąpienia Włoch do wojny przeciwko Austro-Węgrom. W 1915 roku odpowiadał za utworzenie flotylli lagunowej, która odegrała kluczową rolę w XII bitwie nad Isonzo w październiku 1917 roku. 16 listopada 1917 roku został awansowany do stopnia wiceadmirała (niem. Vizeadmiral).