Z czasem stało się jednak jasne, że Auerswald był karierowiczem i bezwzględnym realizatorem antyżydowskiej polityki nazistów.

W międzyczasie SS nie zrezygnowało z ingerowania w sprawy getta. Czerniaków był zobowiązany stawiać się raz w tygodniu w warszawskim urzędzie KdS, by zdać sprawozdanie szefom Judenreferatu: Karlowi Georgowi Brandtowi i Gerhardowi Mendemu. Podczas tych wizyt towarzyszył mu komendant Żydowskiej Służby Porządkowej, Józef Szeryński. Czerniakowowi zdarzało się także prowadzić rozmowy z innymi funkcjonariuszami SS, w tym z pierwszymi komendantami SD i Sicherheitspolizei w Warszawie: Josefem Meisingerem i , oraz z szefem warszawskich struktur SD – dr Ernstem Kahem.

W drugiej połowie 1942 roku, w związku z rozpoczęciem „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”, SS ponownie uzyskała pełnię władzy w sprawach żydowskich. W czasie wielkiej akcji deportacyjnej latem 1942 roku niepodzielną władzę w getcie sprawowały dwa niemieckie „sztaby wysiedleńcze”: „lubelski” – dowodzony przez SS-Hauptsturmführera Hermanna Höflego, złożony z esesmanów, którzy przybyli ze sztabu akcji Reinhardt w Lublinie, oraz „warszawski”, którym dowodzili kierownicy „referatu żydowskiego” w warszawskim