W centralnej części koła znajduje się kwadratowy otwór, w którym osadzona była dębowa oś o długości około 120 cm.
Datowanie radiowęglowe, przeprowadzone w laboratorium VERA (Vienna Environmental Research Accelerator) w Wiedniu, określiło wiek koła na około 5100–5350 lat (datowanie skalibrowane metodą C14). Oznacza to, że pochodzi ono z okresu eneolitu (epoka miedzi).
Kontekst archeologiczny i znaczenie Koło pochodzi z obszaru Ljubljansko barje, który w okresie neolitu i eneolitu był zamieszkany przez ludność budującą osady domów na palach nad brzegami jeziora lub na podmokłym terenie. Stanowiska archeologiczne osad palowych na Ljubljanskim barju zostały wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część międzynarodowego wpisu Prehistoryczne osady na palach wokół Alp.
Odkrycie Lublańskiego koła z Barja ma istotne znaczenie dla badań nad historią technologii, w szczególności wynalezieniem i rozprzestrzenianiem się koła w Europie. Znalezisko dowodzi wysokiego poziomu umiejętności ciesielskich i technologicznych ówczesnych mieszkańców. Koło było prawdopodobnie częścią prostego, dwukołowego wozu lub taczki, używanego do transportu na trudnym, podmokłym terenie.