Album został wyprodukowany przez Suso Sáiza i nagrany w studiu Lanave przez José Luisa Crespo. Wydany został przez Nuba Records w 1994 roku, a później dystrybuowany przez ACT Music. Łączy elementy world music, jazzu, muzyki średniowiecznej i tradycji śródziemnomorskiej. Wykorzystuje szeroką gamę instrumentów, takich jak ney, shakuhachi, flet basowy, saksofon sopranowy, klarnet basowy, tar, bendir, cajón, lutnia, vihuela, santur i bağlama. Kompozycje charakteryzują się bogatymi aranżacjami i różnorodnością rytmiczną, tworząc atmosferę przypominającą średniowieczne Toledo.
Odbiór i znaczenie Album został dobrze przyjęty przez krytyków i uznany za jedno z najważniejszych dzieł hiszpańskiej sceny world music. W październiku 1994 roku magazyn Music & Media opublikował recenzję Temurá, opisując album jako "połączenie muzyki new age z andaluzyjską muzyką dawną", w którym "różnorodne instrumenty dęte są na pierwszym planie, czasami wspierane przez subtelną perkusję i klawisze". Recenzent podkreślił, że album tworzy "egzotyczną i przystępną mieszankę, w której żaden z elementów nie dominuje". Portal Exposé Online zwrócił uwagę na unikalne połączenie wpływów prekolumbijskich, arabskich i renesansowej polifonii w kompozycjach Paxariño.