W maju 1971 został docentem; na emeryturę przeszedł we wrześniu 1980.
Został odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy oraz Medalem 10-lecia Polski Ludowej. Zmarł w marcu 1982 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Był żonaty od 1938 z Marią Antoniną z domu Harlender (zmarłą w 1991). Jego starszym bratem był Ryszard Schillak, chemik, docent w Instytucie Fizjologii i Żywienia Zwierząt Polskiej Akademii Nauk.
Aleksander Schillak ogłosił około 20 prac naukowych, był współtwórcą kilku patentów. Z publikacji można wymienić Die Verbesserung der hydraulischen Eigenschaften von Hochofenschlacken durch Aktivierung der Schlacken und Ausnutzung ihrer Abfallwärme ("Zeitschrift für Bergbau Hüttenwesen und verwandte Wissenschaften", 1959) oraz Przeprowadzenie badań nad intensywnością aktywizacji żużla wielkopiecowego celem zastosowania go na skalę przemysłową do produkcji wysokowartościowych materiałów wiążących ("Biuletyn Komitetu ds. Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego", 1958).
Bibliografia Helena Jarecka, Aleksander Schillak, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXV, 1994
Kategoria:Polscy inżynierowie hutnicy Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim