Pacyfikacja Republiki Tarnobrzeskiej – pacyfikacja przeprowadzona przez oddziały Wojska Polskiego na terenie Republiki Tarnobrzeskiej w styczniu 1919 roku. Wydarzenie to jest uznawane przez historyków za kres jej istnienia.

Tło W odpowiedzi na rozpad Monarchii Austro-Węgierskiej władze w powiecie tarnobrzeskim objął Powiatowy Komitet Samoobrony. Nieobecni w jego składzie ludowcy sprzeciwili się jego władzy i utworzyli oparty na rządach wieców radykalny ruch chłopski nazywany Republiką Tarnobrzeską. Ruch domagał się m.in. parcelacji gruntów rolnych, upaństwowienia przemysłu i lasów, oddania władzy w ręce chłopów itp. Swoje decyzje podejmował na wiecach. W powiecie i jego okolicach trwała dwuwładza, a Powiatowy Komitet Chłopski przez pewien czas stanowił radę przyboczną komisarza PKL na powiat tarnobrzeski.

Sam ruch był niejednorodny i składał się z dwóch nurtów – pierwszego związanego z lewicowymi radykalnymi politykami chłopskimi oraz wiecami i drugiego, który składał się z band i dezerterów nastawionych na rozboje i rabunek. Już w czasie pierwszego wiecu Republiki 6 listopada 1918 roku uchwalono usunięcie posterunków dawnej austriackiej żandarmerii i zastąpienie ich milicjami gminnymi.