Jesienią tego samego roku został mistrzem Otwartych Mistrzostw Lwowa w kategorii singli juniorów.
Okres polski W 1936 roku wyjechał do Warszawy, aby podjąć studia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie wstąpił do klubu Legia Warszawa. Minęło kilka miesięcy i został zaproszony do reprezentacji Polski juniorów.
W czerwcu 1936 roku wziął udział w Mistrzostwach Polski Juniorów w Tenisie, które odbyły się we Lwowie. W drugiej rundzie pokonał lwowskiego tenisistę Włodzimierza Olejniszyna 6:2, 4:6, 6:3, w ćwierćfinale – Cyslikowskiego (6:1, 6:1), w półfinale – Jerzego Gottschalka (6:3, 6:2), w finale uległ Leonowi Kołczakowi z Katowic, zostając finalistą mistrzostw. Dotarł także do finału w grze podwójnej (wspólnie z Tłoczyńskim), przegrywając z Gottschalk/Streletskyi 6:3, 6:3.
W czerwcu 1937 roku wziął udział w Narodowych mistrzostwach Polski w tenisie w Krakowie, docierając do ćwierćfinału po przegranej z warszawską tenisistką Czesławą Spichałą (6:4, 6:2, 6:2), drugiej rundy w grze podwójnej i ćwierćfinału w grze mieszanej. W sierpniu na Międzynarodowych Mistrzostwach Polski w Bydgoszczy, w których brały udział reprezentacje Polski, Austrii, Niemiec i Rumunii, pokonał w II rundzie Hansa Akera, lecz dotarł do ćwierćfinału, przegrywając z austriackim tenisistą Adamem Baworowskim 6:3, 6:4, 8:6.