Al-Bakillani (arab. ٱلْبَاقِلَّانِيّ) (pełne imię: Abu Bakr Muhammad Ibn at-Tajjib al-Bakillani), ur. ok. 940 prawdopodobnie w Basrze, zm. 5 czerwca 1013 w Bagdadzie – najwybitniejszy aszarycki teolog swoich czasów.
Życiorys Wspólnie z Ibn Furakiem i Al-Isfarajinim studiował w Basrze pod kierunkiem Abu al-Hasana al-Bahiliego, który był uczniem samego Al-Aszariego. Uczył się również w Bagdadzie, gdzie pobierał nauki u innego studenta Al-Aszariego, Ibn Mudżahida. Jednocześnie będąc malikitą studiował fikh u najważniejszego przedstawiciela tej szkoły w ówczesnym Iraku, Al-Abhariego. W 970 przyjął zaproszenie od Bujidy Aduda ad-Dauli (949–983) i udał się na jego dwór w Szirazie. Według wszelkiego prawdopodobieństwa w 978 powrócił do Bagdadu wraz z Adud ad-Daulą. Jakiś czas później został głównym sędzią (kadi al-kudat) Bagdadu, przy czym do jego obowiązków należało mianowanie i nadzór nad sędziami, kaznodziejami i inspektorami rynków innych regionów państwa Bujidów.