Niemniej może też mieszkać na stertach drewna, w tym też przypominając szczekuszkę północną.

Zwierzę osiąga zagęszczenie podobne jak w przypadku szczekuszki północnej, która to osiąga zagęszczenie od 5 do 2,5 tysiąca zwierząt na km².

Pokarmem szczekuszki mandżurskiej są rośliny. Zwierzę zbiera siano w stogi, począwszy od lipca. Zazwyczaj ukrywa je pod kamieniami bądź też powalonymi pniami drzew. Jest to zachowanie typowe również dla innych szczekuszek. Chociażby szczekuszka północna potrafi uzbierać stogi ważące do 8 kg.

Zagrożenia i ochrona IUCN przypisuje szczekuszce mandżurskiej status gatunku najmniejszej troski. Został on oceniony tylko jeden raz, w 2016. Organizacja ta uzasadnia taką ocenę tym, że gatunek jest pospolity na swym obszarze występowania.

Nie wiadomo, ile osobników liczy populacja. Trend liczebności gatunku nie jest znany.

IUCN nie wymienia żadnych zagrożeń dla gatunku.

Przypisy 11. Manchurian Pika, s. 51–52, w: 9. Turuchan Pika, s. 50, w: 10. Northern Pika, s. 50–51, w:

Kategoria:Szczekuszkowate Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1909 roku Kategoria:Taksony opisane przez Oldfielda Thomasa