thumb|Personifikacja Kościoła trzymająca kielich i labarumJ. Quicherat, Notices sur l’album de Villard de Honnecourt, [w:] idem, Mélanges d’archéologie et d’histoire, Paris 1886, s. 289.. Karta ze szkicownika Villarda de Honnecourt, XIII wiek. Personifikacja (z łac. persona – osoba i facere – robić) lub uosobienie – figura retoryczna i środek stylistyczny polegające na metaforycznym przedstawianiu zwierząt i roślin, przedmiotów nieożywionych, zjawisk lub idei jako osoby ludzkieStanisław Jaworski, Podręczny słownik terminów literackich, Kraków 2001, s. 160. – szczególnie często personifikuje się pojęcia abstrakcyjne, zwłaszcza jako wygłaszające przemowy.
W klasycznej retoryce jest wiele przykładów przemów (apostrof) spersonifikowanych pojęć, które miewają charakter prozopopei – np. przemowa ganiącej Katylinę Ojczyzny w pierwszej Katylinarce Cycerona. Jako taka personifikacja stanowi szczególną odmianę animizacjiAleksandra Okopień-Sławińska, Personifikacja, w: Słownik terminów literackich, Wrocław 1989, s. 351.. Poza retoryką i literaturą w języku potocznym częste są tzw. personifikacje utarte, np. „wstaje dzień”, „zwariowany rok”.